گل انار

2010-04-27T23:57:00.000-07:00

با سلام به همه دوستانم

ادرس وب لاگ من تغییر کرده .
به دلیل اینکه بچه خیلی هاشون نمی توانستند کامنت بگذارند و خود من هم برای فارسی تایپ کردن و تغییر فونت نوشته هایم مشکل داشتم.

رفتم به blogfa

ادرس جدیدی من این هست :

http://golanar.blogfa.com/

سپاس

پرستو

2010-04-11T23:32:00.001-07:00

کفشهایت را بردار

بعضی از چیزها باید در زمان خوداتفاق بیافتد

- بوسه ای که باید از او می گرفتی

-مادری که باید در آغوش میفشردی
و گفتی فردا !

غروری که باید می شکستی

- فریادی که باید می کشیدی و فرو خوردی

و فرو خوردی با آن هرآنچه که حقارت بود و تحمل

- سیلی محکمی که باید می زدی بر نامردی اش

- ظرفی که باید می شکستی قبل از اینکه چینی بلورین دلت شکسته شود

- نامه ای که باید برایش می نوشتی

- توضیحی که باید می دادی
دلیل رفتنت
به جای حتی نگه داشتن یک راه دوستی کوچک

-پرسه زدی از این به آن هوس
از این هوس به لذتی دروغ
و شرح دادی گناه رفته ات را به امید بخشش ؟!
نه ،
به التیام ِ سستی روحت برای دوباره تکرار!

- خانه ای که باید با اومی ساختی قبل ازاینکه شن های زمان از میان انگشتانت مانند ذرات کوچکی در باد پراکنده و ناپدید شوند

وقتی برگردی دیگر هیچ چیز مثل آن چیزهایی که می شناختی نیست

- جای مادر شاید خالی باشد

- خشمت فریادی در خلا خواهد بود

- ودیگراو قلبش برای تو نخواهد تپید

حسرت بوسه بر لبانت خواهد خشکید

و نامه هایت بی پاسخ خواهد ما

2010-04-05T09:42:00.000-07:00

فیلم هالیوودی

بقیه فیلم را می گذارم
قسمتی ازآنرا با او دیده بودم

بهتر بگویم او کتاب خوانده بود و من همانطور که بر روی سینه اش لم داده بودم فیلم نگاه کرده بودم .

او فیلمهای هالیوودی را دوست ندارد.

دلم برای ژستهای روشنفکرانه اش تنگ شده !
او رفته بود ، و متل اینکه هیجان فیلمهای هالیوودی هم بدون او ...

2010-02-03T21:45:00.000-08:00

این نوشته از دوست بسیار عزیزم بیتا است. سپاس از او که نوشته هایم را با دقت خوانده.
با نوشته اش خودم را دوباره دیدم.

برای تمامی نوشته هایت

می اندیشم، اندیشه هایم را در نوشته هایت می خوانم
گفته هایم در پس گفته هایت نهان است
زمانی که لبخندآزاد، بوسه آزاد و عشق آزاد را برای مریم آرزو می کنی
می دانم که آن را برای تمامی مریم ها آرزو کرده ای
چون از نسل توام.

وقتی در غم غربت نیس، لذت مستی عرق وطنی رابه مستی شراب ناب فرنگ نمی بخشی
می فهمم
امابی دریغ در تلاش تنفس هوای غریب فرنگم
به امید گریز از خطها، دیوارها و " سنتها "
شاید دمی باشد، ولی می اندیشم
باید رفت
می دانم ، خواهم رفت و خواهم نوشت همچون تو
" نیرزد ..... ناب فرنگ به ...... وطنی "
چون از نسل توام.

وقتی در مرور خاطرات 5 ساله دور از ایران بودنت
یادداشت یک نا آشنا تو را " مرفه بی درد می نامد "
با تو می خندم
و با تو مرور می کنم تلاش
تو ، محمد ، مهتاب ، الهام ، بردیا و خودم را
و تمامی آنانی را که مثل من و تو
برای بودن و ماندن طبقه متوسط می نویسند ، می سازند ، می خوانند وقربانی می شوند
چون از نسل توام.

وقتی در تولد یکسالگی دکتر شدنت
از سرخی و سیاهی می نویسی
و از سفیدی و شادی چیزی نمی گویی
دلم می گیرد
چون همچون تو : انقلاب 57
جنگ تحمیلی
ترور شخصیتها
گشت ارشاد
سهام عدالت
جنبش سبز
حذف یارانه ها
باتوم ، اعدام و .....
را زندگی کرده ام.

وقتی در رویای عاشقانه ات تو را رها می بینم
با تو در رویایت همسفرم و
لذت آغوش گرم عشق را بارها با تو مرور می کنم
و از آنکه حقیقت رنگ سرخ عشق
دل مهربانت را بی تاب نموده
خوشحالم
می اندیشم ، عشقی خواهد بود که مرا نیز چون تو بی تاب کند ؟؟؟

می اندیشم ، به نوشته هایم که در سطر سطر نوشته هایت جاری است
می اندیشم ، با تو خواهم بود ، با تو خواهم ماند
چون از جنس و رنگ و نسل توام.

2010-02-01T12:29:00.000-08:00

تماس

نا آرامم
پر می کشد دلم برای صدایش
تلفن را بر می دارم
با تردید شماره ها را می گیرم
قطع می کنم
باز شماره می گیرم
به خودم قول می دهم
تا سه بوق ، اگر بر داشت ...

زینگ
زی نگ
زی ن گ
" قطع کن"

زی ی ن گ
زی ی ن ن گ
" قطع کن"

زی ی ن ن گ گ
" قطع کن"

زی ی ی ن ن گ گ
" قطع کن"

دستم را به طرف دگمه تلفن می برم تا ...
- اَ لو ، بفرمایید
ـ اَ لو وو

دستم را بر روی دگمه تلفن می فشارم

بو ق ق ق ق ق ق ق

من عهد خود را شکسته ام

2010-01-30T22:05:00.000-08:00

زنم

زنم با لباسهایش غیب شده

فقط دو جوراب به جا گذاشته و

برسی که پشت تخت افتاده

باید جورابهای خوشکلش را نشانتان دهم

و این موی سیاه سفت را که لای دندانه های برس گیر کرده .

جوراب ها را در کیسه زباله می اندازم . برس را

نگه می دارم و استفاده می کنم . فقط تخت است

که غریب افتاده و نمی شود بی خیالش بود.

ریموند کار ِور

Reymond Carver

مرورآینده

به پیش پر می کشیم و

به پس می نگریم.

چه بهشتی بود!

چه جهنمی !

مردم میهن من

آینده را مرور می کنند.

آندری وُ ِزنسنسکی

Andrey Voznesensky

2010-01-29T02:55:00.000-08:00

یک سال از دفاع تز دکترا یم می گذرد
گذشت سالی به سرعت لحظه ای می ماند
در ایران خیلی از چیزها تغییر کرد
جنبش سبزی شروع شد
چه کسی فکرمی کرد در عرض چند ماه حساب و کتابهای حکومتی اینگونه بر هم ریزد
خونی بر زمین ریخته شد
همین دیروز دو نفر اعدام شدند
من در این آشفتگی کار را شروع کردم
اینجا همه چیز به هم ریخته است
اقتصاد منهدم شده
اخلاق سقوط کرده
سیاست آلوده به خون نه تنها سیاستمداران بلکه مردم شد
آدمها له شدند
از هنر و فرهنگ چیزی باقی نمانده
گیجم
گیج شده ام
برای رسیدن به ارامش سعی می کنم
با او حرف می زنم
اما هیچ کس نمی تواند راه حل باشد
راه حل همیشه خودم هستم این را می دانم
بعضی وقتها خیلی دل تنگم

2010-01-24T04:06:00.000-08:00

کمی آرشیو کارها یم را مرور می کنم .
یه جورایی می توانم خودم را توی آن پیدا کنم.
کجا بودم
الان کجام ؟!
دلم برای نیس جلوی رستوران دانشکده تنگ شده .
یک فضای بزرگ آفتاب گیر،
سینی غذا رو برمی داشتیم و می نشستیم توی آفتاب
آن هم آفتاب کمیاب اروپا !
بیشتر دوستان دیگری هم بودند.
سه دوست از رومانی "امیل" ، " دانا" و "رامونا"
یک دوست یونانی "گِرگ"،
یک لهستانی آنژه ،
یک سنگالی "ممدو" ،
گه گاهی هم بچه های ایرانی
علی ، آذین ، داوود ، سارا
این روزهای آخر هم با یک دختر فوق العاده ناهار می خوردیم " اریکا "
بعضی وقتها ادمهای جدیدی هم بهمون اضافه می شدن
از کشور های مختلف
با زبانهای متفاوت
با هم بعد ناهار قهوه می خوردیم و گپ میزدیم

چقدر دانستن از اروپا برایم جالب بود و اطلاعات من چقدر کم.
من و استفان بعضی وقتها ساعتها می نشستیم ،
می نشستیم تا باطری لب تاب هایمان تمام شود ، همان جا کارمی کردیم.
من بیشتر برای وب لاگم مطلب می نوشتم.
موسیقی گوش می دادم و می نوشتم.

سرزمین بدون چرا

2009-12-31T11:56:00.001-08:00

هیچ کس به فکربچه های دست فروش سر چهارراهها نیست
چرا تعدادشان هر سال و هر ماه فزاینده زیاد شده است؟
بچه ها ی کوچکی با چهره هایی تکیده با التماس بر شیشه ماشین می کوبند تا شاخه گلی ، دستمالی ، جورابی ، چسب زخمی ، آدامس و یا سی دی را بفروشند.

پیرمردیست که همیشه سر چهار راه "سرو" تقدیرمی فروشد .

چیزهای دیگری هم هست!
هروئین ، تریاک و کراک
می خرند یا می فروشند ؟
چرا تعدادشان آنقدر زیاد شده ؟!

اینجا سرزمین چراهای بی جواب است
اینجا سرزمین جانورهایی غول آسا، سیاه و شاخدار است با چشمانی قرمز
سبزه ای نیست ،
گلها همه پژمرده اند ،
اینجا سالهاست که باران نباریده است .
اینجا سرزمین بدون چرا ست.

عشق آزاد

2009-12-11T20:59:00.000-08:00

دُخی،

دلم می خواست " بله " رسیدن به هم آغوش زندگی ات را فریاد می زدی

سرت را بالا می گرفتی و آنرا با صدایی بلند و رسا می گفتی

چقدرسنتها خالی و تهی اند

صدای لرزانت را دوست نداشتم

بستند دست و پایمان را به جرم زن بودن

آزادش کنیم احساسمان را از قفس

اجازه دهیم پرنده دلمان به هرکجا که می خواهد بپرد

اوج گیرد در آغوش گیرد و تکیه کند

فریاد برآورد

بدون اینکه به گوشه قبای پوسیده عرف و سنت برخورد

لحظه ها را پاک می کنیم از مبادا

مبادا ببویی

مبادا " تو" ، طلب کنی

مبادا بگویی که می خواهش

قلمو را بر می دارم

و رقص کنان روی همه قرمزها را سبزمی کنم

دوست داشتن آزاد،

بوسیدن آزاد،

عشق آزاد .

می دانم روزی خواهد رسید که عشق را فریاد کنیم

تقدیم به عزیزم مریم

رویا ی من

2009-12-09T10:35:00.000-08:00

خواب دیدم که عاشق شده ام
ناممکنی در واقعیت بیداری
دلم لرزیده بود ،

چشمانم را دوختم به گریز نگاهت
و چه بی تاب بودم من ،
و چه بی تاب شدی تو
لمس و پروا،
رهایی و لبخند

پرنده ای بودم
میان مه و ابر،
میان پرش در مکان و فضا

نا گه صدایی میان خواب و بیداری
هشیاری ،
چه بی وقت
چه بی وقت

چشمانم را می بندم
می خواهم دوباره برگردم
می چرخم
دلشوره غریب تمام وجودم را پرکرده است

می خواهم دوباره برگردم
به لمس و رهایی
به لبخند
باز چشمانم را می بندم

غافل از اینکه
برامدن عشقت از رویا
اکنون حقیقتی ست که
خواب را ازچشمان بی قرارم ربوده است .

آغوش

2009-09-14T06:13:00.000-07:00

باید منتظر ماند.

باید دوید .

باید نگران بود .

چشمانت پر می شود از نمناکی

باز باید برگردی

آیا راه دیگری نیست ؟!

سخت است آنچه را که دوستش داری

مایه افتخارت نباشد .

آنچه جان و تنت با آن سرشته شده .

شناسنامه ات ،

هویتت ،

رگ و ریشه ات .

سخت است ، سخت .

پدری معتاد، بچه ای شرمگین میان همکلاسی ها.

نداشتن غرور به داشتنش

معنای بودنت به بودنش

امید به سلامتش

به مادری می ماند که آغوشش برای دربرگرفتنت تنگ آید.

چون قفسی

می ترساند تو را

از خفگی

از ماندن همیشه

می ترسی انقدر تو را بفشارد تا خرد شوی

به امید اینکه شاید فرصتی شود تا از میان انگشتانش بگریزی !

هستی بودنت راآنطور که هست نمی پذیرد

با او درد دل می کنی

گریه می کنی ،

تا که ارام شوی

ارام .

صدای هولناکی می آید

می لرزاند تو را

می راند تو را

نگاهت را می گردانی

تونیستی

این چهره تو نیست

چنین زشت و ناخوشایند.

زمانی که دامنش پناهی برای آسایش ت نباشد، سخت است ، سخت.

آیا امیدی هست

آیا راهی هست

باید رفت !؟

شاید روزی ...

2009-07-22T23:10:00.000-07:00

اینجا یک مرکز تحقیقات است

یا درحقیقت برزخ سیاستمداران کنار گذاشته شده است .

امید برای باز گشت

یا رسیدن به بازنشستگی ابدی.

قرار است اینجا یک نشست علمی در مورد یارانه ها برگزار شود.

دکتر«کاف» وزیر سابق هم حضور دارد.

می شنوم،

مدیر جلسه به یکی از سخنرانها می گوید :

مهم این نیست که چه می گویی، تنها زمان را پر کن !

سخنران اول دیر کرده .

مدیر جلسه نگران است .

دکتر «پ» از راه می رسد .

خیال مدیر کمی راحت می شود .

از دکتر «پ» می خواهد به جای از راه نرسیده سخنرانی کند .

جلسه شروع می شود.

بالاخره دکتر «خ» با تاخیر از راه می رسد.

سخن را در دست می گیرد

با حدیث و آیه شروع می کند .

چهار اسلاید گذشته است و از اقتصاد خبری نیست .

دیوارها را تابلوهایی از اثار تاریخی و مناظر ایران پوشانده است

چشمم به زاینده رود می افتد ، پل خواجو

رودی که دیگر زاینده نیست ،

خشک خشک .

به همه چیز توجه دارم جز آنچه گفته می شود .

سوال و جواب است .

حرف از سیاستهای زمان جنگ است .

کپن قند وشکر، مرغ و گوشت !

دکتر«پ» تعنه امیز به نعل و میخ می زند.

لبخندی در پس زمینه صورتش دارد !

سه ثانیه روی چشمانم می رود

خوشایند نیست .

عکسی از نارنجستان شیراز

سال پیش با دو دوست فرانسویم چقدر ...

بحث بر سر هدفمند کردن سیستم یارانه کشور

دکتر«شین» سخنران بعدی، سوبسیدها را بیشترسر پوشی برای سیاستهای غلط دولت می داند .

رای به حذف تدریجی ان میدهد .

احساسات خانم دکتری که علت ماندنش را، علیرغم تمام خانواده اش ، کمک و نجات ایران اعلام می کند!، را حسابی بر می انگیزد.

مدافع سرسخت بچه های مناطق محروم !

- در علم اقتصاد جایی برای احساسات نیست ، به جای آن سازمانهایی مثل تامین اجتماعی و یا بیمه تعریف می شود.

- شما به جای فقر ، فقیر را بحث می کنید !

جلسه با حرفهای سیاستمدارانه دکتر« پ» ادامه می یابد .

- البته از زمان جنگ تا کنون فقر از سی درصد به ده درصد کاهش یافته است .

عجب !!!

نگاهم را از او می دزدم ،

می دوزم به دشت لار ، نرفته ام ، میگویند زیباست

شاید آخر هفته با بچه ها ...

باز هم حرف و پرسش ،

وزیر سابق هم به میدان می آید .

کس دیگری ازسال اصلاح الگوی مصرف می گوید .

دیگری از اهمیت سرمایه گذاری در آموزش می گوید.

حرفهای پرت و پلا .

خود گفتند و خود شنیدند .

اصلا از ابتدا همه چیزبیهوده می رسید.

نه چندان هم !

وقتی سالن خالی می شود مدیر جلسه دکتر« ب» پشنهاد میدهد که سری به مرکز تحقیقاتی که او در جای دیگری اداره می کند بزنم !

2009-07-10T09:56:00.000-07:00

آمده بودم که بمانم .

چه ماندنی شد .

زشتی، خفقان، دروغ ،

حرکت ، حرکت ، حرکت

بودن ، حضور .

تغییر،

امید،

و اوج بالهای امید شد به اندازه بلندای یاس ،

و وسعت شوربه پهنای سرآسیمگی رسید .

و بزرگی بودنمان تعبیربه دروغی شاخ دارشد .

شنبه ایران به بچه ای یتیمی می مانست .

پر از بهت و حیرت، هاج و واجی ، یک اغما.

چه می پنداشتیم وچه شد.

آمده بودم که ببینم .

خون دیدم.

چشم هایی که دیگر نمی تواند ببیند دیدم .

له کردند ،

نه چندان که انسانی ست ، جانی ست ، عشقی ست ،

به راحتی فشار شاهپرکی میان مشت ،

با قصاوت

صدای الله اکبر

تداعی زمان خوفناک جنگ

به رخ کشاندن صدایمان با بچه های آپارتمان روبرو

آیا برگشته ایم ،

نه !

معنای دیگری دارد !

صدا ها را کمترمی کنند

اوضاع رو به آرامی می رود، آرامشی از جنس خفقان .

هرآنچه بر ذهنم می گذرد بوی تلخی می دهد .

همه چیز اینجا سقوط کرده است .

ریا کاری عجیبیست ،

ظلمی که تظاهر به عدل می شود.

آمده بودم که ...

2009-06-08T13:16:00.000-07:00

با خود قهر کرد بود .

حرف نمی زد .

دست و پا

پا و دست ، می زد .

می دید ، می شنید ،

ولی درنمی یافتم .

همه جا پر بود از صدا

هیاهو، جنجال

شلوغ بود خیایانها

حالا حتی بچه های دست فروش ، سر چهار راهها

دیگربجای چسب ، سی دی ، دستمال

شال ، دستبند و بادبادک سبز می فروشند .

عده ای شعار می دهند

یک یا حسین تا میر حسین

نماد سبز در مقابل سیاهی یزیدی

و چقدرتن این مردم با مذهب آغشته بود.

زمان ، زمان آشتی ست .

فرصتی نمانده است .

2009-06-05T02:36:00.000-07:00

یک سالن زیبای

وارد دستشویی کتابخانه دانشگاه اصفهان می شوم. جلوی آیینه دو دختر استاده اند مقنعه ها در آورده و سخت مشغول آرایش هستند. دختری دیگر وارد می شود مکثی، نگاهی، جایی برای او نیست. آیینه کوچک کیفی خود را در می آورد با زحمت یک دستی چشمانش را رنگ رنگی می کند. کاردو دختر تمام می شود:

_ حالا چطوراز در دانشگاه بیرون برویم ؟

_ باید تاکسی خبر کنیم .

_ باید بگیم از در کوچیکه بیرون بره !

دیگری وارد می شود مقنعه اش را در می آورد موهای بهم گوریده اش را سعی می کند با دست صاف کند فُکُلهایش را به جلو می دهد، جامدادیش پر است از لوازم آرایشی. دردوباره بازمی شود دختری با چادر طرح ملی وارد می شود، سبیلها و ابروهای پاچه بزی اش با سایه چشم ناشیانه درمیان ابروهایش اولین چیزیست که به چشم می آید . نگاهی درون آیینه می اندازد. چادرش را عقب و جلو می کند وابروهانش را به بالا می راند. دیگر جایی برای ایستادن نیست.

اینجا یک سالن زیبایی محقربا یک آیینه کوچک کثیف دیواری ست . از در بیرون می آیم به این فکر می کنم که تا چه اندازه برای چیزهای کوچک باید فکر کنیم و نقشه بکشیم.

2009-05-13T10:37:00.002-07:00

شمع ها را روشن می کنم.

آهنگ ملایمی می گذارم .

کنارش می نشینم .

ظرف توت خشک را پیش میکشم ،

هیچ وقت قند نمی خورد .

از داغی چای لبانش را درهم می کشد ،

چرا آنقدر عجله !

برایش میوه پوست می کنم.

با بی میلی تکه ای برمیدارد.

دستانم را دورش حلقه می کنم .

سرم را بر سینه اش می فشارم .

چشمانم را می بندم .

کاش تا ابد طول می کشید .

کاش می فهمید در دلم چه می گذرد.

لمسش می کنم.

دستانم زیر پیراهنش می خزد.

گرمایش را می خواهم .

سردند ،

دستانم سردند.

دیر زمانی ست که گرمایش مرا کفایت نمی کند .

سعی می کنم سکوت را بشکنم .

هیچ ،

برای گفتن هیچ ندارم .

ــ کاش می توانستی بیشتربمانی .

نگاه سوی دیگر دارد .

بلند می شود .

حلقه دستانم باز می شود .

دستانم را می گیرد ،

می کشد ،

می فشارد.

بلندم می کند .

دو دستم را در میان دستان بزرگش پیج وتاب می دهد .

بازوانم را محکم می گیرد.

نزدیکم می کشد .

نفسهایش را احساس می کنم .

مرا می بوید .

می بوسد

سنگ شده ام

خود را عقب می کشد .

چشمانش را به من می دوزد ،

نگاهش دعوت به صبرم می کند .

نگاهم دعوت به ماندن .

می دانم .

همیشه میان من و تو فاصله است.

قصه من ، قصه صبر همیشه است.

ــ به این زودی !

ــ می دانی که !

دلم می خواهد داد برآورم ، لعنت به تو، به او

لعنت به من .

ــ می دانم .

می دانم .

چمدانم ،

آیا چمدانم را خواهد دید ؟

مخصوصا آنرا گذاشته ام کنار در.

اما هیچ نمی پرسد .

ـ فردا ،

فردا می بینمت .

مرا نمی بینی .

مرا در می یابی.

مرا ندیدی .

مرا در نیافتی .

انقدرندیدی که نفهمیدی این بار چمدان کنار در،بدون تو ، بسته شده است .

میوه ها را توی سطل می ریزم.

گویی که خاطراتم را با سیب نیمه گاززده ٍ زرد شده توی زباله دانی زندگی ام خالی می کنم.

شمع ها را خاموش می کنم .

سکوت است و سکوت .

2009-05-04T21:06:00.000-07:00

خیلی وقت است که می خواهم دست بر قلم بردارم . یا بهتر بگویم حوصله کنم و جلوی نوت بوک م بنشینم و بنویسم .

هیچ چیز به نظرم درست نمی آید . نه آنجا و نه اینجا . فرا مکانی شده ام .
برایم یک جا ماندن سخت شده است . مانند کسی که در تورماهیگیری گیر کرده باشد. دست و پا می زنم ، پا به جلو، دست به عقب می رانم تور را پاره می کنم، می پرم و پا بر زمین می گذارم وباز خود را گرفتار احساس می کنم .
به هیچ جا احساس تعلق نمی کنم . به هیچ جا دل نمی بندم . دلم برای خانه قدیمی مان تنگ نمیشود ! تنها رابطه ها را نگه می دارم و از هر جایی دوستی هایی عمیق بر جا می مانند و این بار آخرمی پندارم که دلی از کف دادم . شاید روزی بارم را در جایی پهن کنم . کسی چه می داند !

ایران برایم آرام تر شده است . استادی چیزهایی گفت ، حرفهایش چنان بر دلم نشست که آرامم کرد ، تا آنطوری که هست پذیرا فرهنگها و سنتهای غلط و تحجرها باشم .استاد می گفت به نظر مردم راضی هستند در گفتارش آرامشی بود ، پذیرشی ، آشتی ی ! در لحظه از حرفش در درون بر آشفتم . از ایران دور است و سختی ها و مشکلات مردم را نمی داند و اینکه در یک کشور اتوریته حتی بعضی وقتها نفس هم نمی توان کشید . نمی دانستم که هنوز رابطه تنگاتنگش را با وطن رها نکرده است .
و گویی انگار تمام این مدت این من بودم که ناراضی و خشمگین بودم نه این مردم ،
این من بودم که می خواندم و به نظر خود بسیار می دانستم ،
با دوستانم چقدر فکر می کردیم که می دانیم و می فهمیم .
غافل از اینکه بسیارکسانی که نمی خوانند و دنبال فهمیدن هم نیستند.
چه لزومی دارد همه همان ازادی ها یی که تو طلب می کنی بخواهند .
اگر بتوانی محیط کوچک خود را از برخورد با خرافات و تحجر ها به دور نگه داری کافی ست.
حتی نمی دانند بالهای رهایی و آزادی تا چه حد می تواند باز شود ، وسعت پروازرا نمی دانند .

با سپاس از دکتر ص ا

2009-02-24T16:23:00.001-08:00

همه می گفتند که ما می رویم .

ما گفتیم که نخواهیم رفت .

هیچ کس نیامد .

اما ما آمده بودیم!

سلامی به سردی ،

چرایی حضورت را نمی دانی ؟!

همانطور که دلیل پافشاری برای نرفتنت را تنها لجبازی و حساسیتی بی مورد توجیه می کرد.

اما حال این را به خوبی می دانی که صلاحی دراصرارصلاح برای همراهی و آمدنت بود.

2009-02-17T14:29:00.000-08:00

یک غولی بود .

بی دغذغه بی مشغله

چه تنها .

نه سایه بود نه آفتاب

نه ستاره نه مهتاب

نه زمستون نه بهار

نه تابستون نه پاییز،

آروم آروم بود، همه چیز .

تا که یه روز،

صدا اومد

از دوردورا کسی اومد .

چشمش دوید و گرد شد .

دستش لرزید و سرد شد.

صورتش رنگ به رنگ شد .

پاهاش ضعیف وسست شد.

قلبش تپید و گرم شد .

زمین ما جون گرفت.

آقا غوله ، زبون کوتاه ، خجالتی ، چیزی نگفت ، با زیر چشم نگاه کرد.

خانم غوله ، زبون درازو وراج ، دامن کوتاه و چین دار، پلک می زد مثل ریگ.

آقا غوله خندید.

خانم غوله رقصید .

آقا غول چنگل میره،

شعر می خونه ،

سوت میزنه ،

«هوو» می کنه «ها» میکنه

خانم غوله گل می چینه .

روی زمین نسیم می آید بوی خوش بهار می آید

آقا غوله آرد می آره ،

روی زمین برف آره .

خانم غوله نون می پزه

آش می پزه ،

اجاق گرم ،

روی زمین تابستونه

بواش یواش پاییز میشه

روی زمین !

نه ، اون بالا.

آقا غوله داد می کشه .

روی زمین رعدی می شه .

خانوم غوله جیغ میزنه ،

روی زمین برقی میشه .

منم منم

تویی تویی

منم منم

چرا چرا

می گم میگم

بشین بشین

می رم می رم

برو برو

آهام اوهوم ، اوهوم آهام

سرفه ای از غرور کرد

بادی آمد ، طوفان شد

خانوم غوله با غصه

برهنه پا، یواش یواش ، پاورچین

بقچه ش بست بی صدا،

رفت که بره دور دورا.

موج گیسهایش را توی باد دید.

کجا کجا !

چی شد ، چی شد .

به دنبال او دوید.

اما به او نرسید .

زلزله شد رو زمین خونه هامون خراب شد .

گولی گولی اشک می ریخت .

هوار هوار گریه می کرد .

سیل اومد رو زمین بچه هامون رو آب برد.

نشسته بود هیچ نمی کرد

زل زده بود به جاده .

روی زمین خشکی شد .

حیوانها همه مردند .

آدمها جون سپردند.

نمی دونست چطور شد .

از کجا اومد و چی شد .

ادامه دارد ...

2009-02-06T01:45:00.000-08:00

سلام پگاه جان .

من دفاع کردم .

همه چیز خوب برگزار شد .

من دکتر شدم .

دکترای اقتصاد گرفتم .

شب پر از استرسی بود

که به خوبی تمام شد.

مادر و پدرم هم آمدند.

مادربا پایی شکسته آمد .

ولی آمد .

نتوانستند بمانند .

زود برگشتند.

بلیط سفر پاریس و مادرید باطل شد .

برای آینده می توانم تا 21 مارس را پیش بینی کنم .

هر چند که در پشت لحظه لحظه های زندگی می تواند حادثه ای ، اتفاقی نهفته باشد .

2009-01-14T11:19:00.001-08:00

مظلومیت کجاست ؟
فیلم « شب بخیر فرمانده » را دیدم .
کتابخانه بودم .
جلوی اشکهایم را نمی توانستم بگیرم .
خوشبختانه به هنگام جنگ کوچم بودم .
آژیر قرمز
دویدن کوبیدن بر در همسایه
بمباران هوایی
زیر یله ها
با یک رادیو دستی
خرخر کنان
فرکانس پارازیت شده بی بی سی
آژیر سفید
راحت باش موقتی تا شروعی بزودی
سرود صبح گاهی
ربنا آتنا
درود بر رزمندگان اسلام
سلام بر شهیدان
تنفر از مدرسه ، و خوشحالی تعطیلی مدارس
تنها چیزی های است که یادم مانده است .

بیزاری از جنگ و شاید ادامه بی دلیل آن
نگذاشت که دلسوزی ، هم دردی و یا ناراحتی در دلم احساس کنم
بی تفاوتی کامل .
مثل اینکه اینها برای کشوری دیگر می چنگند .
اما لحظه ای که رادیو پایانش را اعلام کرد،
سرمست و لبریزاز شادمانی می خواستم اولین نفری باشم که این نوید رابه همه می دهم،
از پله ها پایین دویم.
و بر درب همسایه کوبان
فریاد زدم :
خانم « ن » خانم « ن »
جنگ تمام شد .
جنگ تمام شد .
شاید این شادمانی خبر از ناخود آگاه درون می داد.
یک فنر از جا جهیده .
خبر ازهشت سال فشار و سختی ،
توی صف ایستادنها برای مرغ یخ زده سید ،
بازار سیاه ،
کمد ذخیره آذوغه مادر
پر از قند و شکر، دستمال کاغذی و پودر لباس شویی .
شرایط سخت کار پدر
سربازی برادر
او هفده سال داشت .

حتی بعدها فیلمهای حاتمی کیا هم نمی توانست رابطه ای با درونم بر قرار کند و تنها نقبی بود با شخصیت خلق شده توسط او نه چیزی بیش از آن .
خسته از فضای غم
ناراضی از سهمیه های چنگی

و حال ، جدا از داستان فیلم ، تصاویردر فیلم « شب بخیر فرمانده » مرا طور دیگری تکان داد .
جنازه ها بر روی زمین .
انفجار
بوم م م م
خون
عروسی عزا شده .
مادری در انتظار
بچه ای بی پدر به دنیا آمده
مردمان جنوب
یاد کتاب « زمین سوخته » احمد محمود افتادم .

باز می پرسم :
مظلومیت کجاست ؟
مظلومیت بود ؟

چه کسی اشک ریخت .
چه کسی حمایت کرد؟
چه کسی به چه کسی بمب و اسلحه فروخت ؟
ایران تنها بود .
و هیچ کس به پارسیان فکر نکرد .

و حال چرا باید طرح روی جلد یکی از مشهور ترین هفته نامه های فرانسه با نام « کوریه اینرنشنال ( قاصد بین المللی) » این باشد.

2009-01-06T04:56:00.001-08:00

آینده را غباری گرفته .

تردید ، دودلی، دوراهی و نگرانی .

نه توان دل کندن داری،

و نه دوای درمان .

ترس از پشیمانی .

دلت می خواست چشمانت را ببندی بتوانی گوشه کوچکی از فردا را ببینی .

به دنبال نقطه ای می گردی .

تمام زندگی ات به دنبال نقطه ای بوده ای .

می خواستی که به سر خط برسی تا تازه ای را آغاز کنی .

غافل از اینکه زندگی لحظه به لحظه اش انتخاب و آغازی نو ست .

انتهایی نیست .

هر آنچه که هست دویدن و دویدن بی انتهاست .

سرخط شاید همان مرگ یا بی امیدی باشد.

و تنها می توان مواظب بود که سر رشته این خط ازدست نرود .

و بدانیم که اگر خوب جستجو کنیم درهرگوشه تصمیم هایمان راه حلی نهفته است.

2009-01-05T13:12:00.000-08:00

لندن شهری با بیش از 500 رستوران ایرانی و فعالیتهای مختلف دیگر است.

این هم نمونه هایش :

خلاصه هر چیز ایرانی که د لت بخواهد یا حتی دلت نخواهد را می توانی در این شهرپیدا کنی !!!

2009-01-05T12:48:00.000-08:00

بشتابید.

بشتابید .

انهایی که تنهایید به این تبلیغ خوب نگاه کنید .

شاید نیمه خود را یافتید .

این قسمت را هرهقته در«هفته نامه نوبهار» (رایگان چاپ لندن) پیدا می کنید.

2009-01-05T12:23:00.000-08:00

« بریتیش موزه» از 19 فوریه تا 14 ژوین قسمتی را

با نام « شاه عباس، دوباره سازی ایران » ، با همکاری

موزه ملی ایران بازگشایی می کند.

پوسترتبلیغاتی بزرگ آن جلوی سردر ورودی این موزه نصب شده است .

2008-12-29T14:48:00.000-08:00

قرچ قرچ قرچ

گو نه هایش سرخ شده است .

دستهایش یخ زده است .

کلاهش را تا روی گوشهایش پایین می کشد .

اینجا برای او جایی است برای مدیتیشن .

درختهایش را به خوبی می شناسد .

دوران سخت مریضی مونسش بو ده اند.

تنها صدا ی قرچ قرچ قرچ برگهای خشک روی هم تلمبار شده می آید ،

سکوت و سکوت .

ووو قورقور ووو قورقور ووو ...

این صدای زنگ موبالش است.

ـ سلام ، کجایی ؟

ـ جنگل .

ـ اونجا چه می کنی ؟! یخ می زنی .

همه جا بسته بود . قرار شد برویم خانه حسی .

سکوت ...

ـ هستی !

ـ آره گوش می دهم .

ـ آدرس را داری ؟

ـ نه .

ـ پس می ما نم تا با هم برویم .

قرچ قرچ قرچ .

قدمهایش را تند تر نمی کند .

دستهایش را جلوی شمینه می گیرد.

ووو قورقور ووو قورقور ووو ...

ـ پس کجایی ؟

ـ رسیدم .

ـ کجا ، اینجا که نیستی !

ـ خانه .

ـ اونجا چه می کنی ! مگه قرار نبود بیایی اینجا .

ـ اوو اوو ام م م می آیم .

ـ منتظرم .

صفایی هم به صورتت بده ،

ـ تا ببینم .

ـ ظرفیت سورپریز را هم نداری !

ـ چطور ؟

ـ لاله هم هست .

حالا ضربان قلبش را حس می کند .

کلاهش را بر می دارد .

موهایش که ریخته هنوز در نیامده ،

ریش هایش بلند شده ،

چه فرقی می کرده با ریش یا بی ریش .

جلوی آیینه می رود.

دستی بر زبری صورتش می کشد .

تیغ را برمی دارد.

صورتش سفید شد ، نرمِ نرم .

شاید امشب بوسه ای میا نشا ن رد و بدل شود .

عجیب است « امید » این میوه عشق .

2008-12-09T01:14:00.001-08:00

همه به جایی پرتاب شدیم.

چه نسلی از آب در آمدیم.

به فردوس آمده ها در جنهم مانده ها .

چه کسی این خطها را کشیده است .

چه کسی گفته است که می تواند دراین دنیای پراز پیچیدگی خطی میان جهنم و بهشت ترسیم کند.

دلزده از غربت وامانده از وطن.

محروم از کوچک آزادی ها ، محروم ا ز یک شب نشینی با موسیقی زنده نامجو.

قدم به خاکی غریب گذاشتیم غافل از اینکه همه چیز با کلمه میهن معنی پیدا می کند.

حیران شدیم،

ماندن شعار دادن ، ماندن و سکوت ،

رفتن و تنهایی ، رفتن و مرداب.

به چه می ارزد این دوری .

مادر برزگ چه می شود .

بهتر است رگ بی غیرتی ات را تقویت کنی ، اینجا خیلی به درد می خورد.

به دنبال دوست وآشنا فیس بوک بازی می کنی .

چقدر از هم دور شدیم .

این فاصله ها دیگر اینجا و انجا ندارد .

برادر آن طرف این کره خاکی و تو طرف دیگر آن .

برای آغوش کشیدن مادر باید از فیلتر بلیطهای ایتنرنی ارزان رد شوی.

و تکنوژی حتی تو را از دیدن و انتظار دست نوشته دوست محروم می کند .

براستی که مستی شراب ناب غربت نیارزد به تار موی مستی غرق وطنی.

2008-12-01T03:12:00.000-08:00

تاریخ دفاعم معلوم شد .

بیست نهم ژانویه .

خیلی وقت است که می خواهم بنویسم .

خیلی کار دارم.

ناخن هایم را همه جویده ام.

مهم نیست بعد از دفاع دوباره بلند می شوند .

نا مه نگاری ها.

باز نگری پایان کار.

منتشر کردن انها .

فرستادن برای داور ها.

مقدمات امدن مامان و بابا و باز نامه نگاری ها برای گرفتن ویزا .

بزرگ ترین شادی من حضور پدرم است که بدون او بهترینها را هم نمی خواهم .

برای گل انار نیایش کنید.

2008-11-26T08:56:00.000-08:00

حافظ اینترنتی.

حافظ روی گوشی های موبایل .

حافظ روی فیس بوک .

کی فکر می کرد یک روزی خواجه شیراز این طور با نو آوری روز همراه شود.

و از شب یلدا، کنار انار و آجیل، روی کرسی مادر بزرگ، حالا سر از آفریقا و آمریکا در آورد.

تحولات چقدر سریع اتفاق می افتد .

هر وقت که ازمعشوقی جوابی نیامد،

و یا تردید دلمان را پر کرد،

نگران چیزی یا کسی و جوابی بودیم ،

تفالی زدیم و به شاخه نباتش قسمش دادیم .

نصیحت به تلاش و صبرمان کرد،

و دعوت به شراب شیراز

و نوید به بهار و گل و انبرمان داده

و یا جهان و کار جهان را جمله هیچ برهیچ دانست

مهم نیست که نیت مان چیست و چه خواسته ایم .

هرآن چه که باشد اشعارش با ظرافتی به فضای دلمان پیوند می خورد.

وغزلیاتش به زیبایی آینه دلمان می شود .

2008-11-19T15:12:00.001-08:00

تارت توت فرنگی

خاله سی سی ازصبح زود مشغول آشپزی شده .

از دو سه روز قبل تهیه و تدارک این مهمانی را شروع کرده .

مهمانی امشب یک رنگ و آب دیگری دارد .

امشب یک نزدیک قدیمی از راهی دورمی رسد .

ازخیلی پیش ترها حس گم کرده ای را داشته و سنگینی این حس بخاطر این پرسش همیشه بی جواب بوده : اگر با او می شد ...

یک روز بهاری ، با یک تلفن ساده آمدنش را خبر می دهد.

خاله سی سی حس غریبی تمام وجودش را فرا می گیرد یک حس خیلی غریب.

میزمخصوص نوشیدنی های خاله سی سی همیشه مثال زدنی است یک میز با مزه های جورواجور.

بعد ازغذا هم همیشه تارت با میوه فصل سرو می کند .

این عادت را از زمان تحصیلش در فرانسه به ارث برده.

امشب شب تارت توت فرنگی است.

چه تصادف جالبی میوه عاشقی .

توت فرنگی ها با وسواس خاصی را از وسط نصف می کند و روی خمیر تارت می گذارد مثل درست کردن یه اثر هنری می ماند.

آویش اولین کسی است که ار راه می رسد.

بقیه مهمانهای دیگر یکی پس از دیگری .

خانه پر می شود از دوشت و آشنا .

با هر صدای زنگ خاله سی سی به سمت آیفون می دود.

نا امیدی را به راحتی می توان در چشمانش را دید.

دیر کرده است، مثل همیشه هیچ وقت به موقع نمی رسد.

این همه را دعوت کرده تا هنگام روبه روی با او تنها نباشد.

از چی می ترسد.

به درستی نمی داند.

مدتها گذشته است.

یک عشق کهنه ی خاک خورده.

اولین بار توی همین جمع با هم رقصیده بودند.

دست و پاها لرزیده بود.

اما چی شد!

او خواسته بود و اما خاله سی سی هفته ای بود که رفته بود.

و خاله سی سی برگشته بود و او دست به دست دیگری داده بود.

دراین سالها مسافرتها ، عاشقی کردنها، دیدنها و تجربه کردنها.

همه چیز را کم رنگ کرده بود.

آویش اولین بطری باز می کند ،

به سلامتی ! نوش !

موسیقی بلند می شود .

بطری ها به سرعت خالی .

آویش بابا کرم می خواند .

همه دست می زنند.

دست خاله سی سی را می گیرد.

رقص و رقص و رقص.

کسی زنگ می زند .

خانه شلوغ است .

زنگ می خورد .

خانه شلوغ است .

او از پله ها بالا می آید.

یکی از همسایه ها در را به روی باز کرده.

در میانه درایستاده و نگاه می کند .

سی سی می رقصد سبک و سرمست .

او نگاه می کند .

روی صندلی می نشیند و تنها نگاه می کند .

آخرین مهمان هم تا دم در بدرقه کرده است .

تارت توت فرنگی تویفر سرد شده است.

همیشه کسی باید دیربرسد .

مثل خاله زمستون که هر سال به وقت آمدن عمونوروز خواب می ماند !

2008-11-12T13:20:00.002-08:00

یک روز بارانی

به خانه می رسد.

خسته است.

خیلی خسته است.

کمی خیس شده ، نم نم باران شروع شده .

دستهایش حسابی یخ کرده است.

علارغم سرما پنجره را می گشاید . باران شدید شده است.

توی این هوا فقط یک چیز می تواند ازتلاطم درونش بکاهد .

کتری برقی را روشن می کند و چای کیسه ای را درون ماگ ش می گذارد و متنظر می ماند.

قطرات باران روی برگه های روی میزش می چکد.

هیچ تلاشی برای جابجا کردنشان نمی کند .

«آره ، هوای سرد و بارانی با چای نبات خیلی می چسبد».

به ریزش باران نگاه می کند.

دستانش را دور لیوان حلقه می کند گرمایش حس خوشایندی است .

آرام می شود آرام می شود.

پاها یش را دراز می کند ، به پشتی صندلی اش تکیه می دهد.

...

سرش را بلند می کند، ساعتی گذشته است و خوابش برده.

برگه هایش از باران خیس شده.

چای کاملا سرد شده.

شب امتحان

شب امتحان است .

فلاکس را پر از آب می کند و دو قاشق سر پر چای توی می ریزد .

یک چای غلیظ غلیظ .

آخر تا نیمه های صبح باید بیدار بماند ، هنوز کتاب به نیمه هم نرسیده است .

صندلی اش را به جلو می دهد .

اولین چای را توی لیوان دسته دارش می ریزد تلخ تلخ ، گفته اند اینطوری اثرش خیلی زیادتر است !

دومی را ، سومی را ، ...

...سرش روی میز است و دستش میان کتاب نیمه بازش ، مدتها ست که خوابش برده است .

صبح است ، ساعت چند بار زنگ می خورد.

ساعت چند بار زنگ می خورد.

فرصت

- ترکش کردم.

- او خواست ؟

- نه .

- پس تو تنها یش گذاشتی ! تقصیر با او بود؟

- نمی دانم ،

سرش را در دستانش می گیرد .

شاید می خواهد اشکانش را پنهان کند.

بی تاب است می دانم.

اما من تنها به یک چیز فکر می کنم.

من و او ... بالاخره !

فرصتی که سالها منتظرش بودی .

او تنهاست .

روی کاناپه لم داده است و پاها یش را روی میز گذاشته و چشمهایش را بسته است.

اما آیا اکنون فرصت خوبی است ؟ یک فرصت برای بیرون ریختن هر آنچه دراین سالها کنج دلم مخفی شان کرده بودم.

دو تا چای توی استکانهای با گالش های نقره می ریزم.

مثل یک تازه عاشق دستانم می لرزد .

بارها حرفهایم در ذهن مرور می کنم.

یک، دو ، سه ،

و از آشپزخانه بیرون می آیم .

به کاناپه نگاه می کنم .

اما کسی نیست.

او رفته است .

نسکافه و مدرنیته

مادراز صبح همه خانه را جارو زده و تمیز کرده است .

سماور را روشن می کند او منتظر است ، پسر امروز برگردد.

« عزیزمادر کجا بودی ، خیلی چشم به راهت بودم که برگردی » .

مادر کنار سماور چهار زانو می نشیند می گوید: مادرچای ، خوبه گرم می شوی ، تازه دم است .

« یک استکان آب جوش فقط » .

دُلا می شود، ته چمدانش را می گردد ،

مادر نگاهش می کند ، هیچ وقت چشم انتظار چیزی نبوده است .

و پسریک بسته نسکا فه پاکتی را توی آب جوش خالی می کند .

چای عصرانه

چای عصرانه دور هم با خرما خیلی می چسبد.

مادربا یک سینی پر چای تازه دم و خوش رنگ از آشپزخانه بیرون می آید .

بچه ها را صدا می کند .

چند بار صدا می کند .

شیما در حالی که با موبایلش صحبت می کند از اتاقش بیرون می آید،

ایمان پای کامپیوترش ، می گوید : « می شود برای من بیاوری اینجا! »،

و پدربا فریاد برو برو تیم فوتبالش را تشویق می کند،

و مادر احساس می کند که چقدر برای خوردن یک لیوان چای تنهاست .

2008-11-10T08:47:00.000-08:00

با سپاس از پگاه که راهی پیش پای من گذاشت که شما ها بتوانید نظراتتان را بگذارید.

2008-11-07T09:06:00.000-08:00

دلم برایش تنگ شده. ، هر روز از او ایمیل دارم.

ولی امروز با او تلفنی حرف زدم. بیش از پیش دلم می خواهد توی بغلم بفشارمش.

مثل خر توگل گیر کرده بودم کار 4 سال زیر سوال بود.

صورتم یک شبه پر از جوش شد ،

حتی برای کنکور هم بی خواب نشده بودم.

تمام شب معادلات و فرمولها توی خواب و بیداری از جلوی چشمانم می گذشت.

دو روز تمام کارم را زیرو رو کردم و از ابتدا محاسباتم را انجام دادم .

صبح خیلی زود بیدار شدم توی اتاقم قدم زدم و این بار به جای چرک نویس خط خطی کردن فقط قدم زدم وفکر کردم ،

پیدا کردم بالاخره بعد از ذو روز پیدا کردم ، جواب را یافتم.

ولی نیاز به تایید داشتم .

تنها اوست که می تواند.

من هیچ وقت خواهر نداشتم.

ولی با او هیچ گاه نیازی هم احساس نکردم.

برایش کارم را فرستادم فقط به اوست که می توانم اطمینان داشته باشم.

چند سا عت بعد ،تلفن زنگ می خورد ،

،، ، درست است نگران نباش ... ،،

یادم می اید شبهای کنکورهمان طور که دستش زیر چانه هایش بود مسیله جبر حل می کرد. و چه خوب هم حل می کرد بیدار بودم جمع و ظرب می کردم حل نمیشد با دست تکانش میدادم «پاشو، حل نمی شه» همینطور که سرش را از خواب روی میز گذاشته بود شروع جمع و ظرب کردن می کرد .

« بیا ، حل شد».

و دوباره می خوابید.

دلم برایش تنگ شده.

2008-10-30T05:57:00.000-07:00

چرا هنوز نمی دونیم چی می خواهیم.
شاید خاصیت جهان سومی بودنمان باشد .
مشکل شخصیتی داریم و یا تربیتی !
خیلی بلند پروازیم .
یا از پریدن می ترسیم
و یا از پریدن خسته و نا امید از فرود آمدن دریک کنج امن .
چه شدیم
چه شدیم
شاید مشکل از دو فرهنگی شدنمان است.
چرا به یک زندگی ساده سنتی بچه ... قانع نیستیم.
اصلا اگر بد بود این همه آدم این کار را نمی کردند.
چرا اینقدر ازچیزهای پیچیده استقبال می کنیم ؟
و بهتر بگم ، چرا چیزهای ساده را پیچیده می کنیم ؟
انقدرتوی یک رابطه خطوط قرمز کذایی دور خودمون میکشیم که اگر یکی علت قرمزی ها را بپرسد مثل هاج و واج ها نگاهش می کنیم.
دوست پسرو دختر اینترنتی داریم.
ایمانی آبکی داریم ، که حتی برای ساده ترین اصول توجیهی نمی یابیم.
زندگی های مشترک با فاصله 1000 کیلومتری .
مگه نمی شد توی همان کوچه که به دنیا اومدیم بچه درا هم بشویم.
صبح با خانمهای همسایه سبزی پاک کنیم .
و شب پای سریال تلویزیون بنشینیم و تخمه بشکنیم.
اگر بد بود این همه آدم این کار را نمی کردند.
خیلی کلیشه شد، نه !
خوب ورژن مدرنش میشود این،
صبح بریم مانیکور و کلاس اروبیک .
شب هم با فخری و منیرشب نشینی ها بالای شهری به همراه فال قهوه.
مگر نمیشد مثل آدم زندگی کنیم.

یکی نیست بگوید آخه کی گفته بود که تریپ روشن فکری بیایی که حالا این طوری توش بمانی .

2008-10-29T02:25:00.000-07:00

کت بچه گی هایش را توی دستهایش می فشارد و می بوید، مثل این است که گرانبها ترین چیز را توی دنیا دوباره پیدا کرده. دستش به چیزی می خورد. هنوزآن کیف کوچک قرمزتوی جیبش است . بیرونش می آورد دگمه اش را چند بار باز و بسته می کند .

زنگ مدرسه می خورد و بچه ها همه با هیاهو از کلاسها بیرون می آیدند ، ناظم فریاد میزند یواش یواش ، چه خبره ، آرامتر. ولی دیگه جذبه اول صبح را ندارد. اوهم با سرعت به سمت در مدرسه می دود، هیچ وقت مدرسه را دوست نداشته. برای او همه چیز توی خانه خلاصه می شود. هوا سرده نفسش را توی دستهایش می دمد و آنها را در جیبش فرو می برد . دستش می خورد به نخودچی و کشمشهایی که مادر صبح توی جیبش ریخته است.چندتایی می خورد و گامهایش را بلندترمی کند. میداند که مادرش الان با یک کاسه پر از انار دانه شده منتظرش است. همه مشقهایش را باید امشب انجام بده تا فردا صبح بتواند با مادرش به یکشنبه بازاربرود .

این کیف پول کوچک قرمز ا آنجاخریده بود .

مادر کمی چانه زده بود خودش پول را به دست فروش داده بود و بقیه اش رادیخته بود توی جیبش.

هر جا میر فت آن را با خودش می برد، همیشه توی جیب کتش بود .

دستهایش را باز هم توی جیب کو چک کت فرو می برد، حجم دستهایش تا نصفه بیشتر فرو نمیرود. دو تا دانه کشمش خشک شده از آن روزها هنوز توی جیبش باقی مانده ، با یک سکه ده تومانی. بوی خاک و کهنه گی می دهند. بوی گذشت زمان. چرا یادم رفته بود بخورمشون ! چرا یادم رفته بود خرجش کنم !
آنها را با احتیاط مثل یک گنجینه گرانبها سر جایشان می گذارد. شاید اینها راز بودنش باشند .

2008-10-25T15:26:00.000-07:00

اصلا نگران نشدید !
نه. خیلی .
فکر کردم الان دم دردارید از نگرانی قدم میزنید.
نه توی خونه بودیم.
سعی هم نکردید با من تماس بگیرید ؟
نه گفته بودی که دیر میرسی .
خوب نه اینقدر دیر، شاید تصادف کرده بودم !
گفتیم که کمی دیگر صبر کنیم. حتما خبری می شود.
چه خبری ؟ پس اصلا مهم نبودم !
نه اینطور نیست .
من تازه نگران نگرانی شما بودم .
نگران چی ؟ گرسنکی مان !
حتما تمام مدت هم به ناهار و شکم خالی فکر میکردید؟
نه اتفاقا داشتیم وب گردی میکردیم .
...
خوب حالا کجا بریم ...

همه این حرفها را به شوخی میزد.
وهمه جوابها را با خنده می دادیم.
و تنها اوست که میداند که از این سوالها به دنبال چه می گشت. دنبال یک نفر نگران به او؟ کمی توجه؟ و یا تنها امتحان مان !
شاید می خواست بشنود که این باردیگری به جای او دل ناگران است و شاید علاقه نیافته را جستجو می کرد.
هر چه بود که ازنا خوشایندی جوابها با لجبازی بچه گانه ای، به دنبال تنها جمله دلخواه « کجا بودی ! دیر کردی،،، »
می گشت.

2008-10-23T10:06:00.000-07:00

اعجاز بامیه

شمعها روشن میکند.
شمعها را خاموش میکند.
در یخچال را باز میکند.
میداند که چیزی نمی خواهد.
دراز میکشد خوابش نمیبرد.

تمام روز توی این اتاقها قدم زده.
احساس میکند که مه همه جا را گرفته.
به ظرفهای کثیف نگاه میکند .
بی حوصله است.
تلفن زنگ میخورد.

اوست .
حرف میزند .

کوتاه جوابش را می دهد.
فضا تغییری نمیکند .
چیزی نمانده می آیم.
نه نیا .
دیگر نمی تواند .
دیگر تو را هم نمیتواند.

دلگیر میشود.

خواستن را نمی فهمد.

آزار میدهد.
از پنچره کسی صدا می زند.
برای شام بیا.

بامیه درست کردم.

لبخند کوچکی روی لبهاش می آید.

موهایش را عرق ژل میکند .

پیراهن تمیزی می پوشد.

کمی ادکلن هم میزند.

چترش را برمی دارد.

چراغها را خاموش میکند.

و در را می بندد.

2008-10-22T00:17:00.000-07:00

گیچی، کاملا گیجی ،
چند نفراز ماها تو امروز و فردا مون گیج میزنیم ؟
مگر نمیخواهی برای مهاجرت اقدام کنی !
تشکیل پرونده،
مدارک لازم را ندارم.
اگه برگردی گیر می افتی دیگه نمیتوانی بر گردی.
چهار ماه از اینجا طول می کشد باید یه سفر برگردم برای تکمیل ناقصی ها ...
فکر الان رو نکن، می شوی مثل یک زندانی .

دلشوره دارم ،
از کارم باقی مانده باید هر چه زودتر انجامش بدهم.

بگرد دنبال کار
پاریس را از لیستت حذف نکن

از کارم هنوز باقی مانده ...

زبان باید زبان را دوباره شروع کنم تا یادم بیاید بدون زبان هیچ امیدی نیست
آلمان هم بد نیست تجربه خوبی است،
سه نامه میخواهم باید بگیرم
متنظر می مانم برای گرفتن نامه
نمیآید ،
تمام مدت با یک منتظر دیگری گپ میزنم. وکیل است. آدرس میدهد
داشتن یک دوست وکیل همیشه بدرد میخوره ! اگرازدواج کردی و خواستی طلاق خواستی بگیری !
تعجب میکند ، خنده اش میگیرد.
دو ساعت گذشت هیچی،
برمیگردی
از راه میرسد ولی تو رفتی !

از کارم هنوز باقی مانده...

لاتاری چطوره،
یک عکس با ابعاد ... اندازه ... اه اووو.....
سه صفحه تنها شراط یک عکس.
تاریک شد ، نه نخند، موهاتو جمع نکن،
تمام عصر تلف شد ول کن.

از کارم باقی مانده ...

مامانت زنگ میزنه دلت تنگ میشوی . از دور می شنوی دو کیلو کم شده.
باید برگردی
باید بری و مهاجر شوی
برای تجربه یک کشور دیگه بری.

از کارم حسابی باقی مانده ...

تلویزیون میبینی
خسته است ، چشمات خسته است
گیجی ، کاملا گیجی
خیلی ها مون تو امروز و فردا مون گیجیم !
راه میری راه میری و هیچ کاری نمیکنی فقط راه میری راه میری
تا تمام این التهاب زندگی کذایی را ذره های وجودت پاک کنی.
راه میری راه میری تا برسی وبیابی ذره ای از لذت حقیقی بودن را
ندوی ندوی
راه میری راه میری...

2008-10-19T14:34:00.000-07:00

دوستی می گفت : باید مثل پسرها بود.

یعنی یک دوست پسر برای رفتن به سینما، تئاتر، نمایشگاه و سر جمع برای فعلایتهای فرهنگی ، یکی هم برای سفرهای تفریحی ، آن یکی هم برای انجام فرایض سکسی، یک پسر پولدارهم لازمه برای خرید های ضروری و غیر ضروری، یکی برای بحثها و مبادلات روشن فکری. یکی هم حتما برای آشپزی و خانه داری! آهان فعالیتهای ورزشی یادم رفت، یک همپای خوب برای پیاده روی، شنا و یا کوهنوردی والبته یک پسر شوخ طبع هم برای برطرف کردن بی حوصلگی های فصلی.
فکر کنم یک چیزی از قلم افتاد ! یکی برای دوست دا... .
دوباره یادم رفت ،
دوستی می گفت : باید مثل پسرها بود.

2008-10-19T11:33:00.000-07:00

شراب گیری درمیان یک خانواده کشاوزرفرانسوی، شمال شرق این سرزمین شراب !

تقدیم به همه دوستانم، آن هم از نوع عرق سگی خورهای حرفه ای، به یاد همه لحظات مستی که با هم داشتیم. درسته که می گویند همه چیز ممنوعش خیلی بیشتر می چسبه !

با سپاس از نیکلا

2008-10-17T15:15:00.000-07:00

ایران از راهیابی به شورای امنیت بازماند

ايران در انتخابات مجمع عمومی سازمان ملل برای کسب کرسی غير دائم شورای امنيت از راهيابی به اين شورا بازماند و ژاپن برای دهمین بار به عضویت شورای امنیت در آمد.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد کشورهای ترکيه، ژاپن، مکزيک و اوگاندا را به عنوان اعضای غير دائم شورای امنيت انتخاب کرد
در جلسه روز جمعه مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای انتخاب پنج عضو غير دائم شورای امنيت اين سازمان، ژاپن با کسب ۱۵۸ رای توانست کرسی آسيا در شورای امنيت را به دست آورد و ايران با ۳۲ رای از دستيابی به اين کرسی بازماند.

دلم گرفت باز هم ایران، ایران من باز ماند .

وقتی مالکیت را برای بعضی از چیزها را بکار میبری به فردای داشتنش هم نمیتوانی مطمین باشی. ولی می دانی،" وطن" همیشگی است تمام نمیشه دلت قرصه قرصه، حتی اگر ازش دور باشی بازم مال تو است .همه چیزش مال تو است، شمال، جنوب، شرق و غرب هم نداره !

چطوری میشود یک چیزی متعلق به من و هفتاد میلیون نفر دیگر هم باشد.

به امیدی روزی که برخیزیم، این خاک برخیزد...

2008-10-17T02:40:00.000-07:00

می خواستم بنویسم.
استادم زنگ زد .
وقت ندارم.
باید برم دنبال برگه هام.
باید آماده شوم .
دستهام یخه.
میخواستم بنویسم.

2008-10-15T09:12:00.000-07:00

وقتی حوصله هیچ کاری را نداری می خوابی . وقتی هم خیلی کار داری و کلی از کارهای نکردت باقی مانده بازم دلت میخواهد که بخوابی ودایم بالشت روی تختت بهت چشمک میزنه. وقتی افسرده ای بازهم تمام روزرا توی خواب و خلسه بسر میبری، زمانی هم که نمیتوانی بخوابی با قرص خواب صورت مسیله را حذف میکنی.
میدانی یک خواب چند دقیقه ای قبل از سررسیدن سرویس مدرسه، آن هم با مانتویی که دگمه هایش وکفش هایی که بندهایش بسته نشده ان هم به امید تعطیلی، زیر پتو چه کیفی داره. و یا چه حالی میدهد تجربه قیلوله توی یک روز گرم تابستان پای کولرخنک با یک شمد نازک ، ویا یک چرت کوتاه وقتی توی یک ظهرزمستان یک کنجی رابا آفتاب کم جونش روی قالی قرمز پیدا کردی وسرت رو توی سایه و پاهات را تو آفتاب جمع کردی وحرکتشون نمیدهی تا آفتاب تا عمق استخواتهایت نفوذ کند. وقتی که توی علفها دراز کشیدی، غفلت چند دقیقه ای زیر سایه روشن یه درخت. ، و یا آن وقتی که زودتر اززنگ ساعتت چشماتو باز میکنی و میبینی که هنوز هفت دقیقه دیگه وقت داری، آخ که چه زود میگذره این دقیقه ها، یا حتی خواب چند دقیقه بعد از زنگ ساعت. خواب پای تلویزیون برفکی، خواب بعد از یک گریه طولانی.یک خواب کوچولو، لبریز از آرامش، بین ملافه های چروک شده بعد از یک هم آغوشی ممنوعه هم خیلی کیف میده، مگه نه !
تازه میتوانی توی خواب اون کارهایی که توی این دنیای زمینی نمیتوانی انجام بدهی لمسشون کنی ،پرواز کنی ، از بلندی بپری، هیولا و با پری شوی . کسانی که دوستشون داشتی را دوباره ببینی. توی خواب همه چیز ممکنه ، بچه ای که توی چرخ و فلک سوار شده، پسری که یه موتور سیکلت داره، سیاستمداری راست میگوید، تانوانی که قدرتمند شده، درمانده ای که چاره پیدا کرده ،مظلومی که ظالم بودن را تمرین میکنه، تهی دستی که پز پولدارشدنش رومی دهد و یا نا آرامی که به آرامش همیشگی میرسه .
چشمات رو ببند، امشب خواب اون چیزی رو که می خواهی میبینی.

2008-10-15T02:16:00.000-07:00

فصل فصل انار است،

ولی چه فرقی میکنه جایی باشی که نتوانی مزه انار واقعی را زیر دندانهایت احساس کنی ،

یا اینکه سرما همه انارستان را زده باشه .

باید برگشت ، ولی آیا امیدی به سال بعد است !